Język:

Wakacje 15 - 05.08.2018r.


Góry Łużyckie od dawien dawna tworzyły naturalną północną granicę Czech. Ich nazwa pochodzi od Łużyc, krainy historycznej zamieszkałej przez Serbów Łużyckich. Nazwa krainy i jej mieszkańców wywodzi się od prasłowiańskiego słowa oznaczającego łęg – podmokłą łąkę. Charakterystyczny relief Gór Łużyckich powstał w trzeciorzędzie, gdy doszło do przełamania piaskowcowej czeskiej płyty kredowej i przeniknięcia na jej powierzchnię płynnej magmy, która zastygła w postaci skał wylewnych, głównie trachitu, fonolitu i bazaltu. Ponieważ skały te są odporniejsze na wietrzenie niż piaskowiec, na skutek późniejszej erozji zostały wypreparowane, tworząc charakterystyczne podłużne grzbiety i stożkowate lub kopułowate wierzchołki .W przeszłości w licznych miejscach wydobywano na małą skalę nie najlepszej jakości rudę żelaza, a w okolicy Jiřetína pod Jedlovou eksploatowano drobne żyły siarczku miedzi, ołowiu i cynku z domieszką srebra.

Góry Łużyckie nie są za bardzo wysokimi górami. Najwyższym szczytem tu jest Luż (793 m n.p.m.), leżący na granicy państwowej z Niemcami. I ten wspaniały powulkaniczny stożek zaliczany do Korony Sudetów , Korony Sudetów Niemieckich i Czeskich zdobywamy od strony niemieckiej z m. Waltersdorf.

Kolejnymi wybitnymi wierzchami są: Jedlowa (774 m n.p.m.), Klicz (760 m n.p.m.) czy Hwozd (750 m n.p.m.). Naszym celem było zdobycie trzeciego co do wysokości szczytu Jedlovej (zaliczanej do odznaki „ Sudecki Włóczykij”) z której podziwialiśmy piękno tego pasma górskiego. Po drodze na Jedlovą zwiedzaliśmy bardzo dobrze zachowane ruiny zamku Tolstejn. Obowiązki chorążego w dniu dzisiejszym przejęła kol. Kaliszczuk Barbara. Na Łużyce i w Góry Łużyckie powrócimy już wkrótce żeby lepiej poznać chociażby architekturę ludową.

                                                                                                                                  Z pozdrowieniuem turystycznym

                                                                                                                              Henryk Szakiel – Przewodnik Sudecki